Tekenen van hoop

0
700

Na een vakantie in het zuiden van Marokko rijden wij Rabat afgelopen zondagavond binnen. Langs de randen van de snelweg bij stad Temara valt ons de rommel in de bermen op, terwijl normaal gesproken deze entree aan de zuidkant van Rabat altijd keurig netjes is aangeharkt. Maar nu liggen er kleine plastic waterflesjes en kartonnen lunchboxen.

Mijn vrouw en ik denken hetzelfde: ’de stille getuigen van het pauselijk bezoek.’  Van vrienden hebben we net gehoord dat bussen uit heel het land dit afgelopen weekend Rabat zijn binnengereden om de paus en de koning van Marokko te zien en te begroeten. Dus onze gedachten zijn zo gek nog niet.

Ook in de weken voorafgaand werpt het pauselijke bezoek al zijn schaduw vooruit. Er wordt op veel plekken geverfd, geharkt en gepoetst. Naarmate de dag dichterbij komt, neemt de koortsachtigheid toe. Het is een patroon dat we al vaker hebben gezien.

Het pauselijk bezoek komt op ons vakantieadres binnen via sociale media en digitale nieuwssites. Wat ons opvalt, is de regen in Rabat, zoals die elders in Marokko ook is gevallen. Iedere druppel in Marokko is welkom, want het land is te droog. ’Dat is wat er gebeurt als geloven hun krachten bundelen in plaats van elkaar bevechten,’ roep ik intuïtief uit. Beetje flauw wellicht, maar in de kern meen ik het. De nieuwsberichten bevestigen dit.

Het tekenen van het convenant over Jeruzalem als vrijplaats van de drie monotheïstische godsdiensten. De koning van Marokko als leider van de gelovigen en zijn katholieke tegenhanger roepen op om elkaar te respecteren en vreedzaam samen te leven. Het zijn woorden die een gevoel van hoop geven. Dat is letterlijk wat ik ook terug krijg van mensen die ik spreek: dat het symbolische belang van dit bezoek groter is dan wellicht in de analyses terugkeert.

Terwijl ik naar de bermen met het afval kijk, schieten mijn gedachten daar waar deze grote woorden wortel schieten. De kleine dagelijkse tekenen van mensen die daadwerkelijk onze innerlijke onzichtbare grenzen durven te slechten, bijvoorbeeld van de plaatselijke kruidenier, een ongelooflijk vrome moslim. Als iemand mij de waarde van het leven vanuit een overtuiging leert, dan is hij het. Voorkomend, nimmer een kwaad woord, eerder bescheiden dan op de voorgrond, open naar anderen, zoals naar mij.

Daar sta ik met mijn korte broek, poloshirt en teenslippers. Als een toerist in mijn eigen wijk, val ik uit de toon. Onze gesprekken koester ik. Ze gaan over de ware betekenis van de ramadan, over het zien van de ander, respecteren van het anders-zijn, over familie, kinderen en altijd even over het weer, zoals het hoort.

Zijn zachte stem versterkt zijn daadkracht, zijn wens om met anderen samen te leven en er ook voor anderen te zijn. Hij nam recent een jongeman uit de Subsahara in dienst. “Als hij wil werken, dan krijgt hij van mij een kans. Iedereen verdient kansen om hier een leven op te bouwen.” Dat zijn de kleine tekenen van hoop. Zijn geloof is de grond waarop hij staat: geworteld. Dat voel ik.

En er zijn Louis en Bep. Een Nederlands echtpaar dat ruim dertig jaar in Marokko woont en leeft en bovenal samenleeft met de gehandicapte kinderen en hun families in de achterstandswijken van Sale. Hun diepe overtuiging bracht hen hier. Om samen te leven, om te helpen waar mogelijk.

Vanuit het niets staat er nu na 15 jaar een klein centrum waarin gehandicapte kinderen gratis fysiotherapie krijgen, waar een schooltje is ontstaan, moeders er kleren kunnen maken in een atelier voor de verkoop, handvaardigheid- en muzieklessen worden gegeven, kinderen twee keer per week zwemmen. In niets is het een geoliede machine, maar in alles een warme hartelijke familie.

Samenleven en naar elkaar omkijken met alle gedoe dat bij een hele grote familie hoort. Ik heb van dichtbij mogen zien hoe kinderen hier opbloeien, mogen zijn wie ze zijn en waar moeders kunnen uitrusten en zorgen delen.

Uit deze mensen put ik hoop. Omdat hun manier van leven mij inspireert en aanzet om op z’n minst schoorvoetend stappen te zetten. Als tussen die duizenden toeschouwers langs de wegen in Rabat tien mensen inspiratie hebben gekregen, is het pauselijk bezoek aan Marokko voor mij al geslaagd. Omdat het in ons dagelijkse bestaan moet en kán gebeuren.

Thijs Kolster woont met zijn gezin in Marokko en schrijft sinds 2015 een wekelijks blog onder de titel ‘Verhalen uit Marokko’. Vanaf april 2016 was hij vaste columnist voor De Moslimkrant en vanaf 21 september voor Hollanda.nu. Thijs kijkt met zowel de blik van een buitenstaander en als ingezetene naar Marokko. Op die manier laat hij ons op een luchtige manier kennis maken met Marokko. Dat maakt zijn blik interessant.