Ik val niemand lastig met mijn vasten

0
303

Nog een paar dagen en de Ramadan 2019 is achter de rug. De Ramadan is persoonlijk en neemt plaats in de verbintenis met God. Waar je standvastig wordt door je eigen waarnemingen, die je duidelijke richting kunnen geven voor je keuzevorming. Hoe je met elke stap dichter bij Hem komt.

Ik kan me door een afgelopen periode zwak hebben gevoeld, maar God herinnert me eraan dat zo’n periode me juist bestendiger maakt. Ik heb het overwonnen en ik ben bewust geweest met de beslissingen die ik heb gemaakt. Een bijzaak, maar een voordeel ervan is dat ik me zelfverzekerd voel. Ik ben tevreden en ik kom terecht in een positieve spiraal van moed en geloof.

Mijn vriendin van de middelbare school, die ik altijd vastberaden en open hartelijk vond, heeft een Russische en Afghaanse afkomst. Ze is sociaal en scherpzinnig, en durft zich te uiten op een manier waardoor ze anderen aan het denken zet. Wat vindt zij als halfbloedje van de Ramadan?

‘Hoe zou je willen dat niet vastende mensen reageren als ze merken dat je aan het vasten bent?’
First and foremost, een vastend persoon moet zich niet opvallend gedragen. Niet op zo’n manier hij/zij een reactie uitgelokt. De keuze of iemand wel of niet vast is een persoonlijke overweging. Een die elk mens voor zichzelf maakt en deze ook voor zichzelf moet houden. Niemand is in de positie om een ander te veroordelen over zijn keuzes. Ziekte, zwangerschap, leeftijd, borstvoeding gevend, privé omstandigheden; enkele redenen waarom iemand niet vast en dat is allemaal persoonlijk.

Dat gezegd hebbende, is er natuurlijk een verschil tussen oordelen en enkel nieuwsgierigheid. Mensen die niet bekend zijn met de Islam zijn benieuwd naar de why’s and how’s. Ik zou ze met alle liefde uit willen leggen waarom ik wel of niet vast, als diegene ook de interesse daarvoor toont. Is dat niet het geval, en focussen ze zich slechts op het feit of ik aan het vasten ben of niet, dan ga ik met een glimlach verder met wat ik aan het doen was. Ik val niemand lastig met mijn keuzes en ben niemand een verantwoording schuldig.

Ik neem het puur vanuit een praktisch standpunt. Eet rustig je salade, drink je koffie of neem een mintje in mijn gezelschap. Het vasten is mijn keuze en jij moet daar geen last van ervaren. Als moslim vraag ik enkel om respect, wat ieder mens hoe dan ook dient te krijgen van een ander.

‘Wat vind jij het fijnst in de Ramadan?’
De saamhorigheid. Het gevoel en de unieke connectie met God en elke moslim, ongeacht ras, geslacht of afkomst.

Door te luisteren naar een stilte van wijsheid heb ik tijd om te observeren wat ik wil volgen: een potentie om zo moreel mogelijk te beslissen welke richting de het meest gunstig is. Dan heb ik het gevoel de plek te hebben mezelf te controleren en te volgen wat goed is. Goed betekent naar mijn mening ‘met uitkomsten die gunstig zijn voor alles en elk leven’ en gunstig betekent ‘dat wat je dichter God brengt, waardoor je goed kan beslissen’.

‘Volg je een traditie van jouw cultuur?’
Nee, en dit heeft volgens mij ook een reden. Cultuur en religie zijn twee aparte zaken, die vaak in elkaar overlopen. Zo hebben de verschillende culturen zich gaandeweg gemengd met de religie en dat is een natuurlijk proces. Mensen oefenen hun geloof immers anders uit dan de ander.

De Ramadan is, naar mijn mening, behouden hoe het is, zonder enige inmenging van de verschillende culturele aspecten. Deze maand is té speciaal en focust zich enkel op een ding, God, cultuur kan daar niks aan veranderen. Elk volk streeft naar één en hetzelfde. We mogen dan wel verschillende cuisines hebben, maar we verbreken allemaal het vasten met een dadel.

‘Wat betekent de Ramadan voor jou?’
Het is een maand om jezelf spiritueel te reinigen. Dit betekent dat je, vastend of niet, liefde toont aan je medemens, je familie, niet scheldt, niet steelt en je behoed van zaken als alcohol en drugs. Zaken die doorgaans als ‘haram’ worden gezien (uiteraard het hele jaar door) worden nu meer vermeden. Een leugentje vertellen om ergens onderuit te komen? Nu niet, maar eigenlijk nooit niet.

Noura el Haoud is een kind uit een gemengd huwelijk, haar moeder is Nederlandse en haar vader Marokkaan. Ze schrijft over de wereld van kinderen uit gemengde huwelijken.