Tijd voor een andere buitenlandse politiek

0
381

Politieke rellen domineren de relatie tussen Marokko en Nederland de laatste tijd. Meer dan 400 jaar onderhouden de twee landen diplomatieke, culturele en economische betrekkingen met elkaar, en kunnen de koningshuizen het goed met elkaar vinden. Maar recentelijk staan de goede betrekkingen tussen Nederland en Marokko onder druk.

Conflicten
Minister van Buitenlandse Zaken Stef Blok, werd tijdens een bezoek aan Marokko afgelopen april duidelijk te kennen gegeven dat Marokko er niet van gediend is dat Nederland zich bemoeit met interne Marokkaanse zaken. Blok heeft eerder kritiek geuit op de hoogte van de gevangenisstraffen die zijn opgelegd aan de demonstranten in het Rifgebied door de Marokkaanse rechter.

Eind september sleepte de kwestie zich voort toen Blok zijn Marokkaanse ambtgenoot Nasser Bourita, in de wandelgangen van een VN-bijeenkomst ontmoette. Bourita liet op de Facebook-pagina van de Marokkaanse regering weten dat hij een “stormachtige ontmoeting” had gehad met minister Blok, een taalgebruik dat zeer ongebruikelijk is in de Marokkaanse diplomatie. Die “stormachtige ontmoeting” heeft er zelfs toe geleid dat de Marokkaanse minister van Justitie & Veiligheid Mohamed Aujjar, zijn bezoek aan Nederland heeft afgezegd.

Het jongste incident werd gisteren wereldkundig gemaakt: Nederland is niet welkom op het filmfestival in Nador. Een besluit van het bestuur van het filmfestival, terwijl eerder dit jaar bekend is gemaakt dat er een speciale focus was op Nederland. ‘De diplomatieke strubbelingen tussen de twee landen’ is volgens het bestuur reden voor de plotselinge wijziging. Pikant detail: de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb, was als ere-voorzitter van het filmfestival wel aanwezig.

Inconsequent buitenlands beleid

De kritiek door Marokkaanse Nederlanders dat Nederland met twee maten meet, wordt vaak terzijde geschoven als emotioneel. Maar als we de klachten van alle emoties ontdoen en het buitenlands beleid objectief tegen het licht houden, moet er toegegeven worden dat het beleid opportunistisch wordt toegepast. Want waarom bemoeit Nederland zich met Marokkaanse Marokkanen op Marokkaans grondgebied maar verzet zich hevig als Turkije zich bemoeit met Turkse Nederlanders op Nederlands grondgebied? Dan moet de zogenaamde “lange arm van Erdogan” koste wat het kost geweerd worden.

Het lijkt alsof VVD’er Stef Blok die zijn partijgenoot Halbe Zijlstra opvolgde na zijn leugens over een ontmoeting met Poetin, alleen brandjes aan het blussen is in de relatie tussen Nederland en landen waar veel Nederlanders met een biculturele achtergrond vandaan komen: Marokko, Turkije, Suriname en de Nederlands-Caribische eilanden. Misschien is het verstandig dat minister Blok “anders” leert polderen. De tijden zijn veranderd en er staat veel op het spel.

Hoe nu verder
Marokko en Nederland zijn tot 2019 gezamenlijk voorzitter van het Global Counter Terrorism Forum (GCTF), een forum van 29 landen en de Europese Unie. Het forum brengt experts en professionals samen, die werken aan het tegengaan van terrorisme en gewelddadig extremisme. Het gaat dus om de veiligheid van Nederlanders. Bovendien is politieke stabiliteit van de samenwerkende landen ook in het belang van Nederland.

Het vluchtelingenvraagstuk met als resultaat “De Turkije deal” is een belangrijk onderdeel van de Europese aanpak van de vluchtelingencrisis. Een groot deel van de gevluchte burgers uit door de oorlog verscheurd Syrië en Irak die hun toevlucht zoeken in Europa, dus ook in Nederland, worden in Turkije opgevangen. Turkije bewijst Nederland en de EU een grote dienst in het maatschappelijke en politieke debat dat veel politici in een wurggreep houdt.

Gezien de veranderde wereldorde is het verstandig als minister Blok en het departement Buitenlandse Zaken hun beleid over de hierboven genoemde landen maar eens goed tegen het licht gaan houden. Het huidige beleid ten aanzien van die landen heeft direct en indirect effect op de multiculturele samenleving en de positie die vele burgers met een biculturele achtergrond innemen over en in het maatschappelijk debat.

Op deze voet doorgaan is politiek en diplomatiek niet verstandig, en zal op korte en lange termijn alleen maar verliezers opleveren. Dat zou een politieke en diplomatieke blamage zijn voor de befaamde polderpolitiek die ons land groot heeft gemaakt.