Relaties tussen Nederlandse-Marokkanen #2

0
364

In de serie ‘Relaties tussen Nederlandse Marokkanen’ mailen Fardous en Khaled over diverse onderwerpen. Er zijn geen taboes. In de eerste mailwisseling vroeg Khaled aan Fardous wat de ergernissen zijn van Neder-Marokkaanse vrouwen over hun mannen.

Fardous vroeg in haar reactie https://hollanda.nu/featured/relaties-tussen-nederlandse-marokkanen-1/  aan Khaled of hij zich geheel of gedeeltelijk in haar verhaal herkent en in hoeverre hij bereid is daar iets aan te doen.

Beste Fardous,

Als eerste: dank voor de opmerking dat je niet alle Neder-Marokkaanse mannen over een kam wil scheren. Dat zal ik ook niet doen met de vrouwen. Elk haarsoort heeft zijn kam nodig, niet waar?

Ik herken zeker een aantal zaken in je reactie zoals machogedrag, betweterigheid, trots en macht. Volgens mij komt dit door culturele opvoeding, onzekerheid, angst voor sociale controle, niet durven loslaten en vaak ook domweg niet weten hoe nieuwe wegen te bewandelen naar betrouwbaarheid, loyaliteit en solide gedrag.

Wat betreft het luisteren en ruimte geven: dat heeft vaak te maken met het gezin waarin je opgevoed bent. Kinderen kopiëren bijna altijd het gedrag van hun ouders. Er zijn maar weinigen die de kracht, moed en gave hebben om uit de cirkel te stappen. Als kinderen voelen en zien dat een of beide ouders ze niet serieus nemen of zien dat vader moeder slaat, is de kans groot dat je later ook de moeder van je kinderen gaat slaan. Als je ziet dat moeder vader het leven zuur maakt, zul je dat ook later doen met de vader van je eigen kinderen.

Het probleem is dat vrouwen vaak met hun mannen praten alsof ze vrouwen zijn. “Je luistert niet naar mij” of “je neemt mij niet serieus” dringt niet altijd door bij de gemiddelde man. Dat werkt dus niet. Hoe kan een man je serieus nemen of naar je luisteren als hij wel de woorden hoort maar niet de boodschap begrijpt? Volgens mij ligt hier (in Nederland) eerder de taak bij de vrouw. Vrouwen zijn ook in de Neder-Marokkaanse gemeenschap over het algemeen hoog opgeleid. Ze zijn taalkundig en verbaal sterk. Vrouwen zullen (zonder de schuld/verantwoordelijkheid bij hen te leggen) een manier moeten vinden om te praten met hun mannen in de taal die zij begrijpen en ook andersom.

Jouw opmerking over na het huwelijk het niet willen opgeven van het vrijgezellenleven zoals uitgaan, flirten en vreemdgaan is zeker herkenbaar. Wel moet ik opmerken dat het bij de eerste en tweede generatie meer voorkwam dan bij de derde generatie en naar ik hoop ook de volgende generaties. Tweedegeneratiemeisjes trouwden soms vrijwillig en soms onder dwang met een jongen – vaak in de familie – uit Marokko. De meeste van de mannen die naar Nederland kwamen, namen als het ware hun culturele dna van Marokko mee naar Nederland.

De jongens en meisjes van nu zijn, zoals jij terecht opmerkte, financieel niet – altijd- afhankelijk van elkaar. Daarbij is de acceptatie- en verantwoordelijkheidgrens, die het huwelijk met zich meebrengt, veel lager is dan bij onze ouders. Zij traden vaak in het huwelijk zonder liefde. Die kwam later. En ze waren financieel en taalkundige minder sterk om voor hun rechten op te komen. Bovendien was de sociale controle zo groot dat zij er niet tegen opgewassen waren om te vechten en blijven voor de kinderen. Dat was vaak verstikkend in een slecht huwelijk.

Het klopt dat steeds meer Neder-Marokkaanse vrouwen met mannen uit een andere cultuur trouwen, omdat ze – zoals jij het beschrijft – meer willen dan de woorden ‘getrouwd zijn’. En toch zie ik het vaak gebeuren dat gemengde huwelijken uiteindelijk stranden, hetzij door cultureelverschillen, hetzij door opvoedingskwesties en acceptatie binnen beiden families en vriendenkringen…

Je vraagt wat ik er nu zelf aan wil doen. Het is niet makkelijk maar zeker de moeite waard om over na te denken. Te beginnen met bewustwording in mijn eigen doen en laten.  Ten tweede in de cirkel van vrienden en familie. Het zou al een hele stap zijn als wij er een normaal en neutraal gesprek over kunnen voeren – zonder angst of verwijten over en weer – om de verkeerde cultureelelementen in de opvoeding en relaties te benoemen, te erkennen en een oplossing te vinden.

Simpelweg met te erkennen dat een jongen gelijkwaardig is aan een meisje. Er kan en mag geen verschil zijn in de gelijke behandeling in opvoeding en beloning tussen broer en zus, vader en moeder.

Als wij accepteren dat de jongens alcohol mogen drinken, roken, dan moeten wij dat ook van onze moeders, dochters en zussen accepteren. Als wij het normaal vinden dat de jongens seks voor het huwelijk mogen hebben en soms dit zelfs aanmoedigen, dan moet dat ook gelden voor onze dochters. Gelijke monniken gelijke kappen.

Zolang wij niet rechtvaardig zijn naar onze kinderen en naar elkaar in ons doen en laten, dan moeten we niet raar opkijken dat onze kinderen ons gedrag kopiëren en deze doorgeven in de opvoeding van hun kinderen.

Mijn vraag aan jou is: waarom is het moeilijk voor Neder-Marokaanse vrouwen om te begrijpen en te accepteren dat een man zijn moeder op nummer 1 heeft staan?