Kerstboom in Marokko

1
896

Er schijnt in Nederland wat ‘gedoe’ te zijn geweest over de Marokkaans-Nederlandse acteur Nasrdin Dchar die in djellaba gekleed, een foto van zichzelf naast een opgetuigde kerstboom op instagram plaatste. Dat zou in de ogen van enkelen een doodzonde (‘haram’) zijn om je met zo’n teken van de christelijke kerst te tonen.

Een dikke grijns kon ik niet van mijn gezicht halen. Een beetje googelen zou de meesten hebben gewezen op het simpele feit dat de kerstboom op zijn minst een discutabele reputatie heeft als ‘typisch christelijk kerstsymbool’. Volgens overleveringen is hij een oud-Germaans heidens gebruik dat tot ver in de vorige eeuw zelfs door de Rooms-Katholieke kerk werd geweerd. Om een voorbeeld te noemen: pas sinds 1982 staat er in het Vaticaan een kerstboom. Maar goed historisch besef en het zoeken naar wat de werkelijke feiten zijn, is helaas steeds meer aan het sneuvelen voor eigen werkelijkheden en het hard achter elkaar aan hijgen in instant-gecreëerde waarheden.

Maar mijn grijns had dan ook meer van doen met wat hier in Marokko al jaren het gebruikelijke gezicht is. De schappen in de grote supermarkten puilen uit met kerstversieringen in alle soorten en maten: slingers, kerstballen, kerstverlichting, kerstcadeaus. Om maar niet te spreken over winkels die uitblinken in het strooien met kerstaanbiedingen. En de kerstboom? De kerstboom is in menig Marokkaans tuincentrum al voor de kerst uitverkocht. En gelet op de aantallen waarin bomen en kerstversieringen worden aangeboden, kan dit niet alleen beperkt zijn tot de expat-gemeenschap in Marokko. En als klap op de vuurpijl staan in het filiaal van de bekende supermarktketen Marjane in Rabat, twee kerstbomen waarnaast een stortvloed aan Marokkanen zich met een selfie laat vereeuwigen. Als daar de humor niet van afdruipt in het licht van het ‘gedoe’ om Nasrdin Dchar en zijn kerstboom in Nederland, weet ik het ook niet meer.

Gelukkig geen relletjes hier over djellaba’s naast kerstbomen. Sterker, de keren dat Marokkanen mij hier in Marokko welgemeend een zalig kerstfeest hebben gewenst is niet meer te tellen. Moeders en kinderen van mijn gehandicaptenproject in de achterstandswijk Kariat in Sale vieren de aankomende vakantie in een gebouw dat vol hangt met kerstversiering, en ik krijg van één van de moeders cadeaus ondersteund door een hartelijk zalig kerstfeest. Nergens is ook maar de gedachte voelbaar dat het uitspreken ervan alleen, al een zonde zou zijn. Is daarmee gezegd dat iedereen het oké vindt? Nee. Zoals overal in de wereld, dus ook in Nederland en ook in Marokko, zijn er altijd mensen te vinden die zich niet kunnen verenigen met een bepaalde gedachte. En sommigen gaan zo ver dat ze iedereen die anders denkt, uitsluiten omdat hun waarheid de enige zou moeten zijn.

En waar dat toe kan leiden hebben we hier in Marokko recent aan den lijve mogen ondervinden met de brute moord op twee Scandinavische jonge vrouwen in de buurt van Imlil. En op het moment dat IS en terreur worden gelinkt aan deze moorden, zijn de stereotiepe (angst)beelden niet meer van de lucht. Alsof Marokko een zeer gevaarlijk land is waarin talloze mensen met deze gedachten rondlopen, terwijl het tegendeel waar is. De ontzetting en verontwaardiging in Marokko is groot over wat deze jonge vrouwen is overkomen. Waar je op straat ook mensen spreekt of waar je in Marokkaanse groepen op sociale media participeert, de algehele stemming is: ‘Dit staat niet voor mijn Marokko!’

Herdenkingsdienst voor de Noorse Maren Ueland en de Deense Louisa Vesterager Jespersen in Rabat.

Los van de zorg en angst om de gevolgen voor de toeristische sector, heerst er een oprecht gevoel van ongeloof en verontwaardiging. En het blijft daar niet bij. In Rabat zijn op zaterdag 22 december bij de Noorse en Deense ambassades spontane demonstraties van steunbetuiging geweest.

Mijn vrouw wees mij gisteren op een of andere Belgische expert die opriep om als jonge vrouw niet meer naar afgelegen gebieden in Marokko en andere moslimlanden af te reizen. De ongenuanceerdheid druipt daar vanaf, hoezeer ik de zorg en angst van menig ouder kan begrijpen mochten er plannen bestaan bij hun kinderen om op reis te gaan. Maar we moeten elkaar juist blijven ontmoeten, en anderen -hoe anders ze ook zijn- in hun waarde laten. We hebben meer foto’s nodig van moslims in djellaba naast de kerstboom.

In Marokko voel ik ten aanzien van kerst de tolerantie en voel ik het verdriet om de jonge vrouwen die door dwaze exclusiviteits-gedachten zijn vermoord. Daar put ik hoop uit voor de komende tijd al besef ik dat we nog zoveel hebben te overbruggen. Maar het begint met kleine lichtpuntjes, en kerst is de viering van het licht….

Thijs Kolster woont met zijn gezin in Marokko en schrijft sinds 2015 een wekelijks blog onder de titel ‘Verhalen uit Marokko’. Vanaf april 2016 was hij vaste columnist voor De Moslimkrant en vanaf 21 september voor Hollanda.nu. Thijs kijkt met zowel de blik van een buitenstaander en als ingezetene naar Marokko. Op die manier laat hij ons op een luchtige manier kennis maken met Marokko. Dat maakt zijn blik interessant.

1 REACTIE

Comments are closed.