Het verzet van Marokkaanse jongeren

0
1094

“Andy uit Rotterdam is een van de nieuwe generatie jongeren die artiest wil worden, creativiteit en vrijheid zoekt, zonder maatschappelijke zorgen. Zijn naam verzon hij nadat hij andijvie had gekookt die uiteindelijk soep werd. Noureddine werd dus Andij of Andy.”

Hij schaaft aan zijn songteksten en is nu bezig met kennis opdoen uit verschillende stijlen.

Daarnaast is hij een getalenteerde kok waarmee hij verder carrière kan maken. Hij heeft tatoeages en wild krullend haar: geen stereotype Marokkaan, als die al bestaan, want er is een grote diversiteit aan Marokkaanse Nederlanders.

Andy is een van de vele Marokkaanse jongeren die hun plek vinden in een nieuwe gemeenschap van jongeren met een migratieachtergrond die allemaal hun eigen weg zoeken. Ze komen van uiteenlopende gezinnen en voelen zich meer thuis in die gemeenschap omdat ze via sociale netwerken en op school een soort code hebben ontwikkeld waaraan je ze kunt herkennen en waar ze bij willen horen. Er is geen stereotype waar ze hun zelfbeeld aan verbinden. Op sociale media zijn er populaire accounts die aanmoedigen om jezelf te zijn en te leren herkennen hoe je kunt groeien op je eigen manier om een gelukkig mens te zijn.

Zulke accounts en online vrienden worden een soort familie die advies geeft. De online gemeenschap is vooruitstrevend, komt op voor mensenrechten en streeft dromen na. De leden kiezen voor een bepaalde carrière, waardoor ze meer zekerheid en een zekere populariteit hebben.

Nederlanders moedigen dit verzet aan en vinden deze jongeren intelligenter.

In een tijdperk van quotes en zelfliefde en zelfuiting worden jongeren aangemoedigd zich creatief te uiten. Er is muziek die je laat voelen alsof er geen discriminatie is en waarbij straattaal wordt gebruikt. Het contrast is duidelijk: mensen die niks willen weten van migrantenjongeren en mensen die mee willen doen met hen.

Het is naar mijn mening belangrijk dat jongeren hun krachten en kwaliteiten vinden om niet tot een bepaald stereotype te horen. Door stereotypering krijgen ze  daadwerkelijk minder kansen. Ze moeten zich kunnen bewijzen zonder dat het hun eigenwaarde schaadt, zonder dat er denigrerend wordt gedaan over andere Marokkanen en zonder dat er een plan over hen gemaakt wordt door iemand die weinig weet van wat Marokkaanse jongeren in Nederland meemaken.

Noura el Haoud is een kind uit een gemengd huwelijk, haar moeder is Nederlandse en haar vader Marokkaan. Ze schrijft over de wereld van kinderen uit gemengde huwelijken.